Działy Serwisu BPS
Najnowsze Artykuły
| Kleszcze: advantix zaprasza na nowe filmy! (Kleszcze) |
| Jak skutecznie chronić nasze psy przed kleszczami? (Rozwiązania Bayera) |
| Pchły - Zoonozy to poważny problem! (Pchły) |
| VetriDerm - produkty (Zdrowa Skóra) |
| VetriDerm - czysta radość! (Zdrowa Skóra) |
| Pchle ABC, czyli kilka co ciekawszych faktów z życia pchlego - część I. (Pchły) |
| Obroża Kiltix - Produkt Roku 2006 w plebiscycie "Mojego Psa" (Aktualności) |
| Psy - wszystkie schematy zabezpieczeń przed inwazją pasożytniczą (Tabele i Schematy Zabezpieczeń Psów i Kotów przed inwazją) |
| Koty - wszystkie schematy zabezpieczeń przed inwazją pasożytniczą (Tabele i Schematy Zabezpieczeń Psów i Kotów przed inwazją) |
| Pchły to pasożyty zagrażające zdrowiu ludzi i zwierząt (Pchły) |
| Prewencja występowania odkleszczowych chorób psów (Kleszcze) |
| Tasiemiec psi - Dipylidium caninum (Robaki) |
| Tasiemiec bąblowcowy - Echinococcus granulosus (Robaki) |
| Giardia duodenalis (G. intestinalis) - giardia (lamblia) (Robaki) |
| Toxoplasma gondii - toksoplazma (Choroby) |
Lista Artykułów:
autorstwa RedakcjaBPS
Opublikowane: 23 - Kwiecień - 2007,
Aktualizacja: 22 - Kwiecień - 2011,
Drukuj
Wyślij
Leiszmaniozy to choroby przenoszone przez różnego rodzaju wektory – pasożyty w postaci promastygotów przekazywane są do organizmu żywiciela podczas ssania krwi przez owady, a mianowicie moskity. Lieshmania infantum jest czynnikiem etiologicznym leiszmaniozy psów występującej w basenie Morza Śródziemnego oraz na Środkowym Wschodzie, natomiast L. chagasi w Ameryce Południowej oraz Środkowej. Początkowo uważano L. chagasi za gatunek odmienny od L. infantum, lecz badania molekularne wskazują, że są one nierozróżnialne.
Zakażenia L. infantum /chagasi stanowią również znaczący problem u ludzi, a pies stanowi zasadniczy rezerwuar zarazka. W kilku badaniach wykazano, że częstotliwość występowania leiszmaniozy u ludzi może być znacznie ograniczona poprzez kontrolę występowania tej choroby u psów.
Występujące na kontynencie europejskim gatunki moskitów przynależą do rodzaju Phlebotomus, zaś na kontynencie amerykańskim do rodzaju Lutzomya – oba te rodzaje stanowią ważne wektory pierwotniaków z rodzaju Leishmania.
Moskity to żywiące się krwią owady prowadzące nocny tryb życia, które podczas gorących dni chronią się przed działaniem światła słonecznego w stosunkowo chłodnych i wilgotnych miejscach takich, jak piwnice, stajnie, szczeliny budynków czy tez nory gryzoni. Na organizmie potencjalnego żywiciela, psa bądź innego ssaka, przemieszczają się po okrywie włosowej w poszukiwaniu słabo owłosionego miejsca – na głowie najchętniej ssą krew w okolicach pyska, oczu bądź warg. Tak, jak w przypadku innych żywiących się krwią owadów, również i ślina moskitów zawiera substancje przeciwkrzepliwe, peptydy rozszerzające naczynia krwionośne oraz enzymy o właściwościach przeciwzapalnych, przeciwkrzepliwych oraz znieczulających. Te składniki wydzieliny gruczołów ślinowych owadów są istotne w procesie transmisji pasożytów i spełniają rolę czynników wspomagających.
Objawy kliniczne leiszmaniozy psów są niezwykle zróżnicowane, choć zmiany na skórze są tymi, które notuje się najczęściej. Okres inkubacji mieści się przedziale od 4 tygodni do kilku lat. Na mechanizm patologiczny prowadzący do rozwoju zakażenia składa się przewlekłe zapalenie skóry, wątroby, przewodu pokarmowego, oczu i kości, jak również zapalenie wielostawowe na tle immunologicznym, zapalenie nerek i kłębuszków nerkowych, zapalenie stawów oraz zapalenie błony naczyniowej oka. W większości przypadków obserwuje się utratę masy ciała. U zwierząt zakażonych powszechną przyczyną zejścia śmiertelnego jest powodowane przez znajdujące się w krwiobiegu kompleksy immunologiczne zapalenie nerek i kłębuszków nerkowych, białkomocz oraz rozwijające się w następstwie ciężkie upośledzenie funkcji nerek.
Choć na obszarach endemicznych większość psów ma styczność z pasożytem, odsetek zwierząt dotkniętych chorobą sięga zwykle 20%. W leczeniu leiszmaniozy wykorzystuje się kilka schematów terapeutycznych, lecz u zakażonego już psa całkowite wyeliminowanie pasożytów z organizmu nie jest możliwe.
138688 Odsłon - Komentarze (0)
Opublikowane: 23 - Kwiecień - 2007,
Aktualizacja: 22 - Kwiecień - 2011,
Drukuj
Wyślij
Leiszmanioza
W krajach basenu Morza Śródziemnego powszechnie notuje się zakażenia psów pierwotniakami z rodzaju Leishmania. Ponadto leiszmanioza psów występuje również w innych regionach świata – w Azji, Afryce oraz Ameryce. Niedawno opublikowano również pierwsze doniesienia o występowaniu tej choroby w Stanach Zjednoczonych. Jak dotąd pozostaje jednak niejasne czy została ona przeniesiona na teren tego kraju, czy też już w nim endemicznie występuje.
Leiszmaniozy to choroby przenoszone przez różnego rodzaju wektory – pasożyty w postaci promastygotów przekazywane są do organizmu żywiciela podczas ssania krwi przez owady, a mianowicie moskity. Lieshmania infantum jest czynnikiem etiologicznym leiszmaniozy psów występującej w basenie Morza Śródziemnego oraz na Środkowym Wschodzie, natomiast L. chagasi w Ameryce Południowej oraz Środkowej. Początkowo uważano L. chagasi za gatunek odmienny od L. infantum, lecz badania molekularne wskazują, że są one nierozróżnialne.
Zakażenia L. infantum /chagasi stanowią również znaczący problem u ludzi, a pies stanowi zasadniczy rezerwuar zarazka. W kilku badaniach wykazano, że częstotliwość występowania leiszmaniozy u ludzi może być znacznie ograniczona poprzez kontrolę występowania tej choroby u psów.
Występujące na kontynencie europejskim gatunki moskitów przynależą do rodzaju Phlebotomus, zaś na kontynencie amerykańskim do rodzaju Lutzomya – oba te rodzaje stanowią ważne wektory pierwotniaków z rodzaju Leishmania.
Moskity to żywiące się krwią owady prowadzące nocny tryb życia, które podczas gorących dni chronią się przed działaniem światła słonecznego w stosunkowo chłodnych i wilgotnych miejscach takich, jak piwnice, stajnie, szczeliny budynków czy tez nory gryzoni. Na organizmie potencjalnego żywiciela, psa bądź innego ssaka, przemieszczają się po okrywie włosowej w poszukiwaniu słabo owłosionego miejsca – na głowie najchętniej ssą krew w okolicach pyska, oczu bądź warg. Tak, jak w przypadku innych żywiących się krwią owadów, również i ślina moskitów zawiera substancje przeciwkrzepliwe, peptydy rozszerzające naczynia krwionośne oraz enzymy o właściwościach przeciwzapalnych, przeciwkrzepliwych oraz znieczulających. Te składniki wydzieliny gruczołów ślinowych owadów są istotne w procesie transmisji pasożytów i spełniają rolę czynników wspomagających.
Objawy kliniczne leiszmaniozy psów są niezwykle zróżnicowane, choć zmiany na skórze są tymi, które notuje się najczęściej. Okres inkubacji mieści się przedziale od 4 tygodni do kilku lat. Na mechanizm patologiczny prowadzący do rozwoju zakażenia składa się przewlekłe zapalenie skóry, wątroby, przewodu pokarmowego, oczu i kości, jak również zapalenie wielostawowe na tle immunologicznym, zapalenie nerek i kłębuszków nerkowych, zapalenie stawów oraz zapalenie błony naczyniowej oka. W większości przypadków obserwuje się utratę masy ciała. U zwierząt zakażonych powszechną przyczyną zejścia śmiertelnego jest powodowane przez znajdujące się w krwiobiegu kompleksy immunologiczne zapalenie nerek i kłębuszków nerkowych, białkomocz oraz rozwijające się w następstwie ciężkie upośledzenie funkcji nerek.
Choć na obszarach endemicznych większość psów ma styczność z pasożytem, odsetek zwierząt dotkniętych chorobą sięga zwykle 20%. W leczeniu leiszmaniozy wykorzystuje się kilka schematów terapeutycznych, lecz u zakażonego już psa całkowite wyeliminowanie pasożytów z organizmu nie jest możliwe.
138688 Odsłon - Komentarze (0)
Galeria Zdjęć
| Images |
Grupy obrazów - kliknij na folder:
 kleszcze (6 Obrazy) kleszcze |  pchły (2 Obrazy) pchły |  komary (3 Obrazy) komary |  Robaki i Pasożyty (8 Obrazy) robaki |
 Koty (3 Obrazy) | Psy (5 Obrazy) |  VetriDerm - Zdrowa Skóra (5 Obrazy) |
